„Zapis stanu ducha i odwiecznej mądrości
Na proroctwa i przepowiednie z jednej strony można spojrzeć jako na ważne zjawisko kulturowe, które jest odbiciem stanów „ducha" społeczności ludzkich z danego okresu. Z drugiej strony bardzo często jest to też zapis odwiecznej mądrości, ukazywanie pewnych procesów, które zachodzą w sposób cykliczny, gdy przekracza się pewne normy, zasady i to zarówno czysto biologiczne, ekologiczne prawa odnoszące się do Natury, jak i moralne prawa poszczególnych ludzi.
Zastanawiając się, czy wierzyć czy też nie proroctwom oczywiście mam tutaj na myśli przekazy jak najbardziej wiarygodne, a nie fałszerstwa, które też były powszechne zastanawiając się nad rolą jaką spełniają w społeczeństwie, nie sposób też nie zauważyć, że w zasadzie dopiero od bardzo niedawna patrzy się na nie z pobłażaniem i kpiną. Stanowi to pochodną tzw. naukowego poglądu na świat, wyłącznie racjonalnej wizji świata. Wszakże nie ulega wątpliwości, że i dzisiaj wiara w potęgę nauki się kończy to też kolqna tragedia ludzkości, utrata stałego punktu oparcia, którym poprzednio była np. religia, tradycja. Wiadomo już bowiem, że poznanie naukowe i łącząca się z nim wiara człowieka, nie dały mu prawdziwego szczęścia, spokoju ducha.“(16)