„SPOTKANIE
— Panie oberfeldtfebel, dokąd teraz
— Cóż, może uda nam się dotrzeć do jakiejś przeprawy — odpowiedział Winter.
— Porta, a może by tak rzucić to stare pudło
— Czyś ty już zupełnie rozum stracił
— Stracił, nie stracił, a ja wam mówię, że i tak już za długo żyjemy w tej skrzyni. Tyle maszyn poszło z dymem, tyle załóg przeniosło się na łono Abrahama, a my wciąż jeszcze tłuczemy się w tym pudle.
Niemiecki TIV, opatrzony numerem 297, ostatni Mohikanin 2 kompanii 3 batalionu pułku czołgów działającego w składzie 2 armii pancernej, błąkał się po wertepach naddnieprzańskich. Jego krótkie działo wystające z podłużnej wieży, o obciętych kantach chybotało się w rytm kołysania wozu. Z otwartego włazu wystawał tors Wintera, a obok niego sterczał nieco niżej kapral Porta. Berlińczyk zgrzytał zębami, znajdując pełne uznanie u działonowego RoUingera, który odpoczywał na siedzeniu strzelca i kierowcy Hansa Bayera, operującego flegmatycznie dźwigniami w przedziale kierowania.
— Tale, paskudna sytuacja — pokiwał głową Winter — ale nie ma żadnego wyjścia.
— Wyjście jest — rzucił porywczo Porta — lada chwila napatoczymy się na sowieta, a przecież amunicja nam się kończy. Wyskakujmy i walmy pieszo, bo będzie źle.“(12)