„Pierwszym doświadczeniem, o którym pamięć się zachowała, był eksperyment Jana Baptysty van Helmonta (1577— —1644) w Belgii, wykonany około 1600 r. Dopiero po śmierci autora syn jego, F.M. van Helmont, opublikował w Amsterdamie w 1652 r. wyniki badań ojca. Helmont tak opisuje swoje doświadczenie „Wziąłem wazon, w który włożyłem 200 funtów gleby wysuszonej w piecu, następnie zwilżyłem ją wodą deszczową i mocno wcisnąłem w nią gałąź wierzby, ważącą 5 funtów. Dokładnie po pięciu latach drzewo, które wyrosło, ważyło 169 funtów i około 3 uncji. Ale drzewo nie otrzymywało nic poza wodą deszczową lub destylowaną dla zwilżenia gleby (kiedy to było potrzebne), a naczynie pozostało pełne gleby, która była ciasno ubita; kurz nie mógł wejść z zewnątrz do gleby, była ona przykryta ocynowaną blachą żelazną, perforowaną wieloma otworami. Nie ważyłem liści, które opadały w jesieni. W końcu wysuszyłem glebę jeszcze raz i otrzymałem te same 200 funtów bez 2 uncji, od których rozpocząłem. Zatem 164 funty drewna, kory i korzeni powstało z samej wody".
To pozornie bardzo przekonywające doświadczenie Helmonta było w późniejszych latach wielokrotnie powtarzane. Woodward i Boyle w Anglii, Duhamel du Monceau i Bonnet we Francji, Triewald w Szwecji, Gleditsch w Niemczech i Kraft w Rosji potwierdzili wyniki Helmonta. Ustaliło się powszechnie przekonanie, że woda jest głównym pożywieniem rośliny. Pogląd ten przyjęli Home, Wallerius i Bergman w Szwecji, a ich autorytet ugruntował tę mylną teorię wśród współczesnych, i stała się ona niewątpliwie silnym hamulcem postępu fizjologii roślin i chemii rolnej. Trzeba jednak dodać, że stan wiedzy chemicznej w XVII i XVIII w.“(11)