„Owszem, zdawał sobie jasno sprawę z tego, że pewnego dnia zostanie uwięziony, to tylko kwestja czasu, tam, w towarzystwie, ugodziło weń słowo jedno, niczem iskra.
P. Fleming sięga na serjo do pugilaresu i dobywa stamtąd rodzaj listu, grubą paczkę — Chcę być 186 przygotowanym, mówi. To są pieniądze, co począć z niemi Spalić
— Nie myśli pan chyba tego czynić!
— Ma się rozumieć, że nie. Ale niema już czasu ich ukryć, w tej chwili właśnie chodzi na dworze człowiek i czyha na mnie. Rozumie pani, o kim myślę.
— Ja je schowam, — mówi panna.
—Ach, chce pani naprawdę Odważy się pani Panna czyni tylko śmiały rzut głową i uśmiecha
— Tak, ale rzecz się ma tak, że i pani nie może być zupełnie bezpieczna, na to mi się oczy otwarły przed paru dniami. Przebywaliśmy razem tak wiele, że podejrzenie może paść też i na panią. W gruncie rzeczy dlatego to prosiłem panią przyciągnąć do nas pannę Ellingsen, a tem samem kupca Bertelsena.
Panna dEspard chwyciła grubą kopertę ze stołu i wetknęła ją głęboko na swej piersi, na samej skórze. Tymczasem! rzekła.
— Dobrze! — Owszem, oczywiście, mógłby spalić pieniądze, ciągnął dalej. Ale zdarzyć się może, iż on nie umrze, że, przeciwnie, karę przeżyje, choroba jego jest kapryśną chorobą, widziano jnż najdziwaczniejsze jej rodzaje. Jeśli przetrwa uwięzienie —“(7)