Odetchnąłem z uczuciem prawdziwej

„Odetchnąłem z uczuciem prawdziwej ulgi, gdy pod wieczór zaczęły przybywać pierwsze transporty 35 rezerwowej DP. Do północy w rejonie dworca Podzamcze wyładowały się trzy bataliony piechoty i dywizjon artylerii lekkiej, w parę godzin później dwa luźne bataliony z Grodna. Poza tym generał Prich zaimprowizował naprędce parę oddziałów z personelu urzędów tyłowych oraz ewakuowanych instytucji.
Ze szczególną niecierpliwością oczekiwałem przybycia batalionu czołgów R 35, przyobiecanego w swoim czasie armii „Karpaty". Sądząc, iż batalion będzie przywieziony koleją, starałem się uzyskać informacje o nim poprzez instancje transportowokolejowe. Moje wysiłki okazały się jednak daremne; konspirowanie transportów nawet przed wyższymi sztabami czyniło niemożliwym śledzenie przewozu i współdziałanie w usuwaniu powstających trudności.
System transportowy przyjęty przez Naczelne Dowództwo był prawdziwym utrapieniem podczas kampanii wrześniowej. Wspominałem już poprzednio o fatalnym stanie, w jakim przybywały na front wojska zmobilizowane w mobilizacji powszechnej, o gubieniu i rozrywaniu transportów. Panujący ogólnie chaos organizacyjny powodował, że nie było bodaj wielkiej jednostki, która by zdołała porządnie i w całości zebrać się w“(1)