„— To niemożliwe — zaoponował naczelny chirurg. — Poruszy się i operacja może się nie udać.
— Nie poruszy się.
— Któż to może zaręczyć!
— Ja i on. Zapytajcie go.
— Czy można cię rozwiązać, przyjacielu
— Będziesz leżał spokojnie
— Będę, jeżeli rozkażesz.
— Rozkazuję.
— Doprawdy, mówi pan z takim przekonaniem — rzekł naczelny chirurg — że nie mogę oprzeć się pragnieniu, abyj dokonać próby.
— Proszę nie lękać się niczego. Chirurg był zdecydowany.
— Rozwiążcie go — zarządził. Polecenie wykonano.
Balsamo stanął za głową chorego.
— Nie poruszaj się odtąd — rzekł.
Młody człowiek leżał nieruchomo jak marmurowa statua na grobowcu.
— Proszę zacząć operację — odezwał się znów Balsamo — chory gotów.
Chirurg wziął bistur, lecz zawahał się.
— Zaczynaj, zaczynaj — ponowił swoje wezwanie Balsamo głosem jak w natchnieniu.
Chirurg dotknął ciała chłodną stalą.
Rozległ się chrzęst rozwieranego ciała. Chory nie zrobił najmniejszego poruszenia, nawet nie westchnął.
— Skąd jesteś, przyjacielu — zapytał go Balsamo.
— Z Bretanii — odpowiedział chory z uśmiechem.
— Kochasz swój kraj
— O, panie, jak można by nie kochać tak pięknego kraju. Chirurg tymczasem za pomocą kilku cięć odsłonił kość.
— Kiedy opuściłeś swój kraj — pytał dalej Balsamo.“(8)